Διάθεση φυγής...
Στο όνειρό μου χθες βράδυ το ζευγάρι του Chagal.
Εραστές που πετάνε πάνω από την πόλη, μέσα στη μέρα, μέσα στη νύχτα...
Είδα ότι ήρθες και με πήρες αγκαλιά, όπως παλαιά.
Και γύρω λουλούδια. Ανεμώνες, ανεμώνες σε διάφορα χρώματα, - αφή βελούδινη...
Όμορφο όνειρο. Από αυτά που κρατάνε. Με τα μάτια ανοιχτά πετάω πάνω από την πόλη.
Μόνο εσύ δεν είσαι εδώ. Ούτε καν κοιτάς.
Δεν πειράζει. Ή κι αν πειράζει, εσύ χάνεις. Xaλάς τον πίνακα του Chagal στο όνειρό μου, - το ζευγάρι, οι εραστές... Σε αναζητώ, μα αυτή τη φορά δεν θα σε πιάσω από το χέρι. Αυτό το έκανα χιλιάδες φορές. Σειρά σου να με αναζητήσεις, - αν το κάνεις. Επιθυμία, - ανεκπλήρωτη ίσως, μα τόσο ωραία...
Βουλιάζω στα χρώματα, απογειώνομαι, στο θολό απόγευμα, προς τα εκεί που το φεγγάρι θα ανατείλει...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου