Όταν η σκέψη μας ταξιδεύει γλυκά σε ανθρώπους που αγαπάμε, όταν -ακόμα και μακριά τους- βλέπουμε μπλε τον ουρανό και τους στέλνουμε με το νου μας θαλασσί, το νιώθουν;
Είναι άραγε οι σκέψεις μας ένα είδος φύλακα -άγγελου για όσους αγαπάμε;
Θα μου άρεσε αυτό. Να είμαι ένας φύλακας -άγγελος για όσους αγαπάω.
Ανθρώπινος όμως.
Μη τέλειος, γεμάτος πάθη και λάθη και ατέλειες και αντιφάσεις πολλές.
Γήινος άγγελος.
Ατελής και φθαρτός.
Πριν λίγα χρόνια όρθωσα το ανάστημά μου στο πυκνό σκοτάδι.
Πάνω απ' το κρεβάτι σου, μπαμπά μου, κοιτούσα μια λωρίδα ουρανού, που γλυστρούσε μέσα στο δωμάτιο της εντατικής, και έσφιγγα τις γροθιές μου κι έλεγα μέσα μου πως αν η αγάπη σώζει, θα σωθείς.
Δεν έτυχε; Δεν μπόρεσε; Δεν ήτανε να γίνει;
Στις αρχές θύμωσα. Με όλους. Με το σύμπαν. Είναι δυνατό η αγάπη, η σκέψη, να μη σώζει;
Τόσο λίγη ήταν για το σύμπαν η αγάπη μου; Πού ήταν το λοιπόν η δύναμή της;
Μετά έκλαψα. Όχι, όχι στα φανερά. Στα όνειρά μου μόνο έκλαψα. Άλλο αν για καιρό τα μάτια μου ήταν γεμάτα βροχή. (κι ας έβρισκαν όμορφο το βλέμμα μου....νοτισμένο ήταν...για αυτό έλαμπε...)
Ο χρόνος περνάει. Μεγαλώνουμε, λένε. Ώριμάζουμε; Όχι, όχι εγώ (πάντα μισούσα αυτή τη λέξη....σαν κάτι να στερούσε....μισή την ένιωθα, και την εξόριζα στο πυρ των δικών μου των λέξεων το εξώτερο).
Βαδίζω πλέον στα τριάντα, και δηλώνω ανώριμη. Τίποτα δεν έμαθα. Ανεπίδεκτη.
Μπόρεσα όμως να κρατήσω τα όνειρά μου.
Να βυθίζομαι στο σκοτάδι, μα την αυγή να ψηλαφίζω πάλι το χαμόγελο.
Να πέφτω, να σηκώνομαι, να φοβάμαι μα να ρισκάρω, και ας πέσω ξανά.
Κι ακόμα μαθαίνω να ψάχνω γύρω μου τα όμορφα.
Και να πιστεύω, κάπου μέσα μου, πως η αγάπη πάντα θα είναι ένας φύλακας άγγελος για εκείνους που στον ορίζοντα του νου μας κάπου περπατούν....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου